ديالكتيك فرق آن دو را نفهميده اند . ) انسان از هدايت طبيعى و هدايت غريزى و فطرى بهره مند شده است و تا حدودى دستگاه خودكار داخلى اش هم خوب كار مىكند ، ولى از طرف ديگر حكمت بالغه خدا خواست به انسان غرايزى بالاتر از غرايز حيوان بدهد زيرا نظام زندگانى انسان ممكن نبود كه تكميل شود . اينها بحثهاى فلسفى و علمى است كه بايد كمى دقت كنيم و تفصيلش هم گفته نمى شود و من فقط اشاره مى كنم . خداوند به انسان غرايزى داده است كه شديدتر و تندتر از غرايز حيوانات است ، هرچند حيوانات نيز صفات اخلاقى و غرايزى كه در وجود انسان قرار دارد را دارا مى باشند ؛ حرص ، بخل ، غيرت ، حب مال ، حب اولاد ، حب همسر و . . . در حيوانات هم وجود دارد ، ولى غرايز انسان شايد ده ها مرتبه شديدتر ، تندترو بالاتراز غرايز حيوانات باشد ، به طورى كه اگر انسان زير بار يكى از غرايز تنهاى خود برود دنيا را به آتش مى كشد . در قرن بيست و يكم علوم تجربى و علوم انسانى تا حد زيادى پيش رفته است زيرا از تجربيات صدهزار ساله استفاده شده است . بعضى از دانشمندان علوم امروزى مى گويند : از حيات انسان در روى زمين ( كه عمر آن را پنج ميليارد سال تعيين مى كنند و حيوانات قبل از انسان به اين زمين آمده اند ) يكصد هزار سال مى گذرد . بنابراين مى توان گفت موجود تازه و ابتدايى در روى كره زمين انسانها هستند .